İlk yerleşiminden bu yana kentsel bir sayfiye mekânı olarak bilinen İstanbul’un Bağdat Caddesi bölgesi, 19. yüzyılın sonlarından günümüze uzanan süreçte dört önemli dönüşüm evresi geçirmiş; köşklerden çok katlı yapılara doğru evrilmiştir. Özellikle 1999 İzmit Depremi’nin ardından, 2000’li yıllarla birlikte bölge, özgün kimliğini büyük ölçüde yitirmesine neden olan hızlandırılmış bir dönüşüm sürecine girmiştir. Bu kolektif proje, kaybolan “sayfiye” kimliğini görsel-işitsel kayıt ve arşivleme pratikleri aracılığıyla belgeleyerek, geçmişin hikâyeleri ve yapıları ile bugün arasında bir hafıza köprüsü kurmayı amaçlamaktadır.